Kamp 2012 B1, Samuel Naardenhuis.
De jongens van B1 zijn op kamp geweest, en het is mss leuk om een klein kijkje in het kamphuis te nemen.
Om 8u op zaterdagochtend moest er verzameld worden, de bedoeling was half 9, maar onze jongens kennende was er 8 uur gezegd, dan hadden we grote kans dat iedereen aanwezig was om half 9..J
En inderdaad, om even over half 9 zat iedereen in een auto, met dank aan de vader van Olaf en ons aller Astrid die vroeg waren opgestaan om mee te rijden om extra zitplaatsen te creëren.
In het kamphuis aangekomen werden de spullen uitgepakt, en de kamers in bezit genomen.
Toen ik even een kijkje ging nemen hoe de kamers verdeeld waren, liet Malcolm me lachend zien dat er in zijn woorden ‘onbewuste discriminatie’ had plaats gevonden. Iedereen was zomaar een kamer ingelopen, en er waren spontaan 2 ‘zwarte’ en 1 ‘witte’ kamer ontstaan.
De bedden werden verdeeld en opgemaakt, de stekkerdozen voor de opladers ingeplugd, en de mannen maakten het zich gemakkelijk.
Er kon nog even gechilld worden voordat we gingen lunchen.
Er ging een groepje tafeltennissen, de kaarten werden tevoorschijn gehaald, en de ballen kwamen uit het net. Het zal niemand verbazen dat het niet lang duurde voordat de eerste bal in het water lag, maar onze jongens zouden onze jongens niet zijn, als ze die er niet op ludieke wijze uit kregen. Er lagen tenslotte genoeg steentjes langs de kant.
Toen de beheerster de boterhammen en het beleg had gebracht kon er geluncht worden.
Na de lunch vertrokken we voor een flinke wandeling richting strand, want er kon tenslotte niet alléén maar ontspannen worden, het was wel de bedoeling dat er ook nog een beetje gesport zou gaan worden.
Het was een kleine 3 km lopen, en al tijdens de wandeling werd duidelijk wie van de mannen er het meeste positieve energie had. Chaldrick , die jongen was tóen al niet te stuiten, en tijdens het hele weekend is hij de drijfveer gebleven. Een heerlijke knul om erbij te hebben. Respect voor zijn grenzeloze vrolijkheid.
Op het strand aangekomen werden er twee teams gemaakt, voor het gemak en bij gebrek aan hesjes oid maar weer een blank en een zwart team, al hield dit wel in dat Jesús en Burak ook spontaan zwart gedoopt werden.
Het werd een fanatieke strijd, waarbij de verschillende rassen elkaar duidelijk niet spaarden.
Zo werd het Jesús opeens duidelijk dat het verliezen van de turken écht niet aan van Gaal heeft gelegen.
Er werd eerst een potje honkbal gespeeld. Hier werd duidelijk dat het nog helemaal niet zo makkelijk is, om een bal weg te slaan met een stuk hout. J Sommigen hadden wel een aantal pogingen nodig…
Daarna nog een potje voetbal onder leiding van alleen Ed en Koos.. De rest van de begeleiding zat toen al aan de koffie en de warme chocolademelk met hééél veel slagroom.
Toen weer terug naar het kamphuis, waar het zo langzamerhand alweer tijd werd voor het avondeten. Patat met frikadellen en sla. Er werd goed gegeten. Hoe goed hoorden we pas de volgende dag. Er was 12 ½ kg patat gebakken en 40 frikadellen!
Na het eten kwam er en passant nog even een bal in het water terecht. Melvin en Danny waren al in boxershort voor de duik, maar daar hebben we ze tóch nog maar even van weerhouden.
17 maart is niet het moment voor een Nieuwjaarsduik..
Nadat de leiding de afwas had gedaan, en iedereen zichzelf wat opgefrist had gingen we op weg naar café Bora Bora op camping de Kruininger Gors. We hadden een leuk budget, dus kon er wat extra’s gedaan worden.
Omdat we natuurlijk nu twee auto’s minder hadden moesten er wat jongens bij Hans achterin de bus, maar dat was altijd nog beter dan nóg een keer zo’n end lopen. De uitbater van Bora Bora was wel blij met deze extra klandizie op een stille zaterdagavond, en liet dit blijken door het wat leuker te maken voor de jongens, en ze mochten dan ook hun eigen muziek uitkiezen. Na een paar frisjes en voor een enkeling wat biertjes weer terug naar het kamphuis, waar we werden opgewacht door Jeffrey, Wendy en Lindsey, die kwamen even kijken hoe we er bij zaten.
Daar werd vervolgens de rest van de avond doorgebracht met weer tafeltennissen, (geen idee wie er uiteindelijk gewonnen heeft.. J) muziek, kaarten, kortom ‘chillen’..
Natuurlijk moest er ook weer gegeten worden, een aantal hadden in Bora Bora alweer met de menukaart voor hun neus gezeten, dus de broodjes kipkerrie en saté vonden gretig aftrek.
Rond half twee vond de leiding het mooi geweest, en werden de jongens vriendelijk verzocht om hun slaapkamers op te zoeken. Wat ze daar nog deden moesten ze zelf weten, maar dan konden de ouwetjes in ieder geval ook hun bedje opzoeken.
Wat niet wil zeggen dat er gelijk geslapen kon worden… Ik geloof dat in de ‘mannenkamer’ iederen wel redelijk snel onder zeil was, in de ‘gemengde’ kamer duurde dat ietsje langer…
Wie ’s nachts liever niet slaapt adviseer ik van harte om eens een nachtje met Ed en Ton door te brengen.. gegarandeerd pijn in de buik van het lachen. En als je dan uiteindelijk denkt dat het voorbij is.. Dat ze het opgegeven hebben en in slaap gevallen zijn… Dan komt er vanuit het Edbed:
“Weet je waar ik nou opeens aan lig te denken..?”
“Geen idee Ed,vertel eens..”.
“Raad maar….. J)
Dan ben je weer wakker…. En als je dan wéér denkt dat het voorbij is…
“Hé Con”..
“Ja Ed”…
“Wéét je het nou al?”….
Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Uiteindelijk hebben Ton en ik ons maar slapende gehouden…
Dát lukte… En toen we uiteindelijk écht in slaap vielen hebben we onbewust wraak genomen..
Ed is uiteindelijk maar op de bank gaan slapen omdat, om maar met Ed te spreken..:
‘Ton het hele bos om heeft gezaagd, en ik het daarna weg heb gehaald…’ J
En ik maar denken dat Ed al om 6 uur op was..
De volgende morgen wel heerlijk koffie op bed gehad. J
De jongens wakker gemaakt, wat alles meeviel. Een klein uurtje later zat iedereen, al dan niet gedouched, en zonder uitzondering allemaal iets rustiger als de vorige dag. Zelfs Chaldrick. J
Er kwamen wat verhalen los, van instortende bedden, bulten op hoofden, en onschuldige blauwe kaken. Er zullen ongetwijfeld nog geheimpjes onder de mannen zijn die we niet weten, maar dáár zjn het geheimpjes voor… tóch..?
De restanten van de vorige dag werden bij het ontbijt gezet, echte mannen ontbijten tenslotte met broodjes kipkerrie en saté.
Daarna met zn allen de boel weer ingepakt en ingeladen, opgeruimd en het huis weer achtergelaten zoals we het gevonden hadden.
Cor, Vera en wéér onze Astrid kwamen aan om weer met ons naar huis te rijden.
De beheerster was erg over onze groep te spreken, ze vond het een leuke groep jongens en ik kan het niet méér met haar eens zijn.
Ik ben supertrots op al onze jongens. Het is echt een groep, en ik kan alleen maar hopen dat deze club nog lang bij elkaar zal blijven.
Dan wil ik gelijk nog even de gelegenheid aangrijpen om Ton, Hans en Henk , maar vooral Ed en Koos te bedanken, zij zijn toch degenen die zich al het hele jaar sterk hebben gemaakt voor het team, en hebben gezorgd dat er centen waren voor dit weekend.
Ben ik nou niet iemand vergeten…? Ik heb de jongens gehad.. ik heb de leiding gehad…
Waar moeten we deze jongeman nou bij indelen..?
Hij is één van de jongens.. maar is ook een beetje begeleiding.
Heeft de branie en de ondeugd van de jongens, maar tegelijkertijd ook de verantwoording van de leiding. Ik wil hem toch graag even apart noemen, omdat hij zó zijn eigen plekje binnen deze groep heeft verworven. Onze eigen grote knuffelbeer, Danny.
Dan, je bent n toppertje!
Kortom, het was een TOPweekend!